پایگاه اطلاع رسانی تخصصی دفاع مقدس
پدر و مادر عزيز! مرا حلال كنيد. برادران و خواهران! برادر بيچاره خود را حلال كنيد. همسر و فرزندانم خداحافظ خداحافظ. اگر ديگر همديگر را نديديم، ديدار بعدي صحراي محشر. همسر عزيز! وظايف خويش را به نحو احسن انجام بده. بررسي حسابهايمان ديدار با خدا و در روز قيامت در حضور خدا باشد.
اي عاشقان ابا عبدالله الحسين(ع) بايستي شهادت را در آغوش گرفته گونه ها بايستي از حرارت و شوقش سرخ شود و ضربان قلب تند تر بزند بايستي محتواي فرامين امام را درك و عمل نمائيم. تا اين كه قدري از تكليف خود را در شكرگزاري بجا آورده باشيم. برادران و خواهران هميشه از امام اطاعت كنيد و هر چه مي گويد بدون چون و چرا اطاعت كنيد كه از امام زمان (ع) الهام مي گيرد.
خدایا! این چه زمانیست و اینک چه هنگامه ایست که امین قلم و کدامین هنرمند می تواند
جاذبیت و حماسه این نسل را به تصویر در آورد.
بارالها! کدامین نسل بار
امانت تو را که حتی کوه های استوار از پذیرشش امتناع کردند چنین با صلابت و عاشقانه بر
دوش کشانیده و با سرخی خون، حقانیت و مظلومیت انقلاب اسلامی را به اثبات رسانیده
است.
قصه عشق را باید با غروب بود تا دانست و با هوای ابری پاییزان و با مرغی که به ناچار پشت میله های بی احساس قفس نغمه سرایی می کند. ماجرای غم انگیز ما را در محفل شمع و پروانه بایستی شنید و با لبخندهایی پیوند خورده با اشک و در آه سوزان شنهای داغ دیده ... باز دلم هوای شلمچه کرده است.
پس از جنگ جهانی اول، وسیعترین حملات شیمیایی در طول جنگ هشت ساله عراق علیه ایران روی داد. عوامل شیمیایی که با وسایل و اشکال گوناگون از جمله بمب، موشک، راکت، توپخانه، مین و... مورد استفاده قرار می گیرند، جهت ناتوان کردن یا از پای درآوردن نیروهای نظامی در جنگها به کار میرود. اما رژیم بعثی عراق از این سلاحها به طور گسترده در مناطق مسکونی کشورمان استفاده کرد.
خدایا تو را شکر می کنم که غم را آفریدی و بندگان مخلص خود را به آتش آن گداختی و
مرا از این نعمت بزرگ توانگر کردی.
خدایا تو را شکر می کنم که مرا بی نیاز کردی
تا از هیچ کس و از هیچ چیز انتظاری نداشته باشم.
خدایا تو در مواقع خطر مرا
تنها نگذاشتی؛ تو در کویر تنهایی انیس شب های تار من شدی؛ تو در ظلمت ناامیدی، دست
مرا گرفتی و کمک کردی.
خدایا دل غم زده و دردمندم آرزوی آزادی می کند و روح
پژمرده ام خواهش پرواز دارد تا از این غربتکده ی سیاه، ردای خود را به وادی عدم
بکشاند و از بار هستی برهد و در عالم نیستی فقط با خدای خود به وحدت برسد.
سرلشکر خلبان شهید حسین خلعتبری :
ساعت هاست كه روز از نيمه گذشته است و آفتاب كه رفته رفته به سرخي مى گرايد، كنار رودخانه و شيار دره ها را رها مى كند و خود را نرم و بى صدا ... از دامنه تپه ها به سوي قله ها مى كشاند.
اگر براى اهل ظاهر، روز و شب جز چرخش زمين بر گِرد خويش و در مدار خورشيد، هيچ چيز نهفته ندارد، اما براى اهل راز، اين شب، شب هجرت از پرستش نفس به پرستش رب است. سياره زمين در طواف نور است و اگر بر گرد خويش نيز مى چرخد تمثيلى از اين معناست كه "من عرف نفسه، فقد عرف ربه".
ساعتى ديگر، زمين در حديقه كهكشانى خويش روزى ديگر را به شب مى رساند و در تيرگى شب ... آنگاه هريك از اين جوانان، ستاره هايى خواهند شد و آسمانيان خواهند ديد، خوشه اى از اختران كه نور از ولايت آل محمد(ص) گرفته اند، ظلمت شب را همچون نجمى ثاقب خواهند دريد و بر پهنه پر جلال كهكشان راه شيرى جلوه خواهند كرد.
و در شأنشان "والعادياتى" ديگر نزول خواهد كرد.
و قدمگاهشان سجده گاه فرشتگانى خوهد شد كه شگفت زده، از كرامتى كه در باطن اين انسان خاكى يافته اند، صلاى "سبحانك لا علم لنا الا ما علمتنا" سر داده اند و خداى را بر خلقت حكيمانه اش قديس مي كنند.
بنگريد اي اهل آسمان!
اينان ستاره هاي كهكشان ابوالفضل العباس هستند و شيداى عشق بر محور وفا سماع مى كنند.
نورشان از نور حسين عليها سلام است و طينت شان ... از خاك خون آلوده قتلگاه شهداي كربلا.
تاريخ جهان هزار سال در انتظار قدوم اين جوانان بوده است تا دل به درياي توكل زده سر به عهد باختن سپرده و خون به پيمان ريختن بسته...
بيايند و امانت ازلي انسان را ادا كنند و آرمان هاي هزارساله انبيا را محقق سازند و اينك ... آمده اند.
بر چكاد آن تپه بلند، يك بار ديگر دروازه قرآن را برافراشته اند و مجاهدان قرن پانزدهم هجرى قمرى را بدرقه مي كنند. اين دروازه اى است كه مردان لشگر سيدالشهدا(ع) همواره در پناه آن روانه عمليات مى شوند. در يك جانب آن سوره "اذا جاء نصرالله والفتح" را نوشته اند .... و بر جانب ديگر آن آیه"وجعلنا" را.
على آقا فضلى كه علمدار لشگر است، در پناه دروازه قرآن ايستاده و آنان را روانه مي كند .ميدانى كه او به تازگى چشم چپش را در راه خدا انفاق كرده است.
برادرم!
من يقين دارم كه هر كه از اين دروازه بگذرد، از سيطره مكان و زمان خارج مى شود و در محيط عنايت محض قدم مى گذارد و نور ولايت بى زمان و هر زمان آل محمد(ص) از فاصله قرن ها تاريخ، در آیينه جانش تجلي مى يابد...
و آيينه اگر "انا الشمس" را نگويد، چه كند؟
برويم....
برويم....
همه گردان ها اين رسم را داشتند. فقط ما نبوديم. اصلاً در كل جبههها، لشكرهاو يگان ها اين رسم بود كه شب ها قبل از خواب، سوره واقعه را دست جمعيميخواندند. صفايي هم داشت. همه دور تا دور چادر مينشستيم و با همشروع ميكرديم به خواندن:
«اعوذ و ابالله من الشيطان الرجيم... بسم الله الرحمن الرحيم... اذا وقعتالواقعه... ليس لوقعتها كاذبه...» مياندار چادر ما «ابوالفضل نقاد» بود. سوره راميخوانديم، تا ميرسيديم به:
«وحورالعين... كامثال اللولؤ المكنون...»
ابوالفضل شيطنت ميكرد و حورالعين را چند دقيقهاي كش ميداد و مدامبا زبان دور لبانش را خيس ميكرد و «بَه بَه» ميگفت. همان شد كه تصميمگرفتيم كاري كنيم تا اين عادت از سرش بپرد. علت فقط اين نبود. بعضي وقت ها بحث هاي كشدار و طولاني ايدئولوژيك او، سر همه را درد ميآورد و تانيمههاي شب مزاحم خواب ديگران ميشد.
تصميم گرفتيم تا دهان ابوالفضل به صحبت باز ميشود، همه با همصلوات بفرستيم و اين كار را كرديم. ابوالفضل سلام ميكرد، صلواتميفرستاديم. خداحافظي ميكرد، صلوات ميفرستاديم. خلاصه تا لبانشميجنبيد كل جمع صلوات ميفرستادند.
يك هفتهاي اين وضع ادامه داشتتا اينكه نقاد تسليم شد و گفت:
ـ باشه... باشه... ديگه حورالعين رو كش نميدم... چَشم... فهميدم... ديگهبحث هاي طولاني راه نمياندازم... باشد ديگه از ساعت 9 شب خاموشي بزنيدمنم ساكت ميشم... قبول؟
ابوالفضل يك سال بعد در ماووت عراق جاودانه شد و روحش بهآسمان ها شتافت. راستي ابوالفضل نگفتي از حورالعين چه خبر؟ چيزي گيرتاومد؟
هنوز چیزی از این اتفاق عظیم نگذشته یک جهان حمله و هجوم مسلح در برابر یک نهال تازه رسته آغاز شده است. آن همه طوفان های سهمگین به سوی این ساقه نازک سرازیر شده. آن همه تیغ و خنجر فولادین بر این تن ضعیف و ناتوان فرود آمده. آن همه توان و توشه و عده وعده رویاروی این دست خالی قرار گرفته و تاریخ هشت سال جنگ تحمیلی رقم خورده است.
باشد که در این برهوت خاطرههای آلالههای گلگون، یادگاری بماند این عشق سرخ بر گنبد دوار.
تا یادمان باشد آن حماسهها را، تا یادمان باشد آن دلاوریها و عاشقانه سرودنها را، تا یادمان باشد آن شبزندهداران عاشق را که سرود سبز «مولای یا مولای» آنان هنوز در دشتهای خاموش طنینافکن است.
ما روایتگر مردان مرد این سرزمین مقدسیم؛ آغازی بر یک پایان.
ما قصهگوی خاطرههای خاموش آن قمریان خوشالحان شهادتیم؛ دستانزن داستانهایی آسمانی. ما نگارگران آن نگارهای نگارخانه آفرینشیم؛ آن پیشانیهای بر خاک افتاده در جبهه سپاس!
تکلیفی است بر ما در زمانه فراموشی آلالهها، و نیازمند آنانیم در تاریکی فهم. از رنگ آنها است که زندگی ما رنگ میگیرد و از فروغ داغ عروج آنان است که محفل ما چراغانی میشود.
پرواز سهم من و توست؛ همراه با سبکبالان، بال میگشاییم و در آسمان عشق پرواز میکنیم.
یاران مردانه رفتند؛ اما هنوز تکبیر وفاداریشان از منارههای غیرت این
دیار به گوش میرسد. یاران عاشقانه رفتند؛ اما هنوز لالههای سرخ دشتهای این خاک
به یمن آنان به پا ایستادهاند.
یاران غریبانه رفتند؛ اما هنوز بوی عطر جانمازشان شعر سپید یاس را میسراید. یاران رفتند و هنوز نام و یادشان زینتبخش کوچههای شهر است.
... و، من و تو،!
در این ساحل باشکوه و امن آنان ایستادهایم و در این حضور عطرآگین و آسمانیشان در آرامشیم و از سرخی آنان دشتهایمان سرخ و لالهگون است.
آنان مردان همیشه جاویدان این دیار دلیرانند. آنان آینههای تمامنمای راه عزت و شرف من و تواند. ... نگاه کن! نور از پیشانیهای به خاک افتاده آنان میطرواد. برخیز! دست در دست هم دهیم و در امتداد مهر بمانیم!
باد گرم و شرجی کیاکلا برگهای تقویم سال 1332 را ورق میزند و روزها از پی هم میآیند تا به نیمه تیرماه میرسد. فاطمه از شوهرش میخواهد به دنبال بیبی، مامای محله برود تا در زایمان اولین فرزندش به او کمک کند. غلام حسین که ماهها منتظر چنین روزی بود، زود خود را به در خانه بیبی، مامای نابینای محله، میرساند. بیبی در آن شفق تابستانه به منزل کشوری میرسد و پس از دقایقی، گریه نوزاد با صدای اذان صبح در میآمیزد و نسیم صبح حامل خبر خوش تولد احمد برای خانواده کشوری میشود. ماما پس از تولد نوزاد روی صورت او دست میکشد و شروع به ذکر صلوات میکند.
افتخاریان که به ابوعمار معروف بود به کردستان رفت تا به عنوان فرمانده سپاه مريوان و بانه جلوی اقدامات خرابکارانه ضد انقلاب ایستادگی کند. با حضور او و فرزندان ایران بزرگ از سراسر کشور عرصه بر مزدوران دشمنان مردم ایران تنگ شد و آنها چاره ای جز فرار از ایران نداشتند.
چه جاذبه و کششی می توانست اسماعیل را حتی بدون اشارة ابراهیم به مسلخ بکشاند، آن گونه سلاح بر کف و دل بر طف که ابراهیم خجل نشود؟ لودری آن روبرو مشغول زدن خاکریز بود، همراه با نُه راننده! یکی در حال کار با لودر و بقیه منتظر که به محض ترکش خوردنِ اولی، جایش را پر کند و چشمان من فقط پاهای این هشت رانندة یدک لودر را می دید و پاهایی را که ابراهیم پسندانه و اسماعیل گونه، مصمم و محکم می دویدند تا فرمان عشق زمین نماند و «ولایت» حرف اول را بزند،اینجا مسجدالحرام است، با آن عظمت وصف ناشدنی و جمعیت عظیم طواف کننده.
پنجره باران خورده چشم ها از ضريح اجابت، تصوير مي دهد و اين صحراي عرفات است كه با كلمات روح بخش دعاي امام حسين (ع) و اشك عاشقان او بر دامن خود اجابت را نقش مي كند.
امام خمينی (ره)
