در سوگ باقر آل محمد(ص)...
* سال روز شهادت جانسوز پنجمین امام شیعیان، حضرت امام محمد باقر(ع) بر همگان تسلیت و تعزیت باد *
شهودی در غروب
ابری برای خورشید، هاله ای برای ماه، غباری برای ستاره و جامی از زهر برای حکیم دل ها. چگونه می توانستند چراغ محمدی اش را خاموش کنند؛ چراغی که تیرگی را از شب های اوهام برانگیز و دود آلود، خرافه و جهل برگرفت. امویان می خواستند نور درخشنده ای را نابود کنند که خود شکافنده نور بود؛ غافل از آنکه نمی توان مسیر نور را سد کرد. آری، امویان از اقیانوس علم و دیانت محمدی دیگر بیم داشتند؛ اقیانوسی که هیچگاه نمی خشکد، حتی با شعله نفس های هشام، فرزندی از خیل خفاش صفتان.
اقیانوسی که از دلش دریا دریا فقاهت و عرفان می جوشد و کویر تشنه جان ها را آب حیات می بخشد و تکثیر نامتناهی زلال و شفاف گنجینه های اسرارش؛ یعنی آبشاری از نور در نگاه موحدان؛ یعنی پیوند حکمت نبوی با تاریخ جهان، تا جهان قحطی زده امروز جرعه نوش معرفت ناب محمدی شود.
... و اما جامی از زهر برای حکیم دل ها، درمانگر دل بیمار امویان بود.
اینک نوبت فرزند دیگر اهریمن، هشام بود که با دسیسه هایش، غروب شهود را در شفقی زهرآگین به نمایش بگذارد.
بشارتی در بشارت پیامبر
گویی روز هفتم ذی الحجه پایانی برای آغاز بود؛ آغازی که خاتم پیامبران، حضرت محمد صلی الله علیه و آله بشارت آمدنش را داده بود و این پایان، غروب حزن آوری داشت؛ غروبی که به گاه طلوع، ستارگانی پرفروغ را بر کهکشان فقاهت شیعه پرورش داد تا آسمان علوم تشیع برای همیشه از نور حکمت نبوی و معرفت علوی تابان باشد.
پنجمین شاخه طوبی، شکافنده علم بود و عَلم عِلم خویش را بر ستیغ دانش جهان افراخت و شیوهای به فرزندان فقاهت علوی آموخت تا سره را از ناسره از هم جدا کنند. کاشف حقایق بود و همچون موسی کلیم الله علیه السلام، سامریان دورمانده از حقیقت اسلام را به آموختن معرفت الهی رهنمون شد.
هفتم ذی الحجه روز غروب محمدی دیگر بود؛ محمدی که گرچه با عروجش به ملکوت پیوست و مکتب اسلامی و انقلاب فرهنگیاش به ظاهر به پایان پیوست، ولی اقیانوسی که او محیط بر همه آن بود، هنوز هم بصیرت آموز هزاران هزار اندیشمند مسلمان است تا به جست وجو در ژرفای حکمت الهی بپردازند.
بقیع و غربتی دوباره
آسمان بقیع را هاله ای از غم فراگرفته است؛ غمی به وسعت غروب؛ غروب شهود!
گویی خداوند ذره ذره بقیع را از اشک آفریده و لحظه هایش، تکثیر اندوه است در قطره قطره دل.
می گرییم غریبانه در لحظه هایی غربت زا، عروج آسمانی امام محمدباقر علیه السلام را!
در آن روز غم آلود و زهرآگین، خاک مقدس بقیع، نوری از درخت طوبی را در آغوش گرفت که گشاینده حقایق و اسرار، کاشف قلمروهای نامشکوف و اقیانوسی از علم و حکمت بود و اینک ما در غروب گاهان دلمان، داغ غریبانه محمدی علیه السلام از تبار محمد صلی الله علیه و آله را به سوگ می نشینیم.
نویسنده: خانم سیده طاهره موسوی
منبع: (www.hawzah.net)